Góðan dag dag dag!!!

fimmtudagur, janúar 15, 2004:

"MORDINGJAR I KAMBODIU"

"GOOD MORNING VIETNAM"

OG.....

“ISLAND BEZT I HEIMI”




Jaeja.... a tessum sidustu og verstu timum alheimsins verd eg nu bara ad byrja a tvi ad bydjast "Thorlaks" a sloda skap og skrifleti en tad hefur bara ekki verid stadur ne stund til ad skrifa til ykkar litlu labbakutarnir minir. Otaeknivaeddir stadir og fokdyrt internet hafa bara verid eins og grjothord ABS bremsa a fingrum minum og ekki verid moguleiki fyrir bla-fataekann ferdaling ad rita nokkurn einasta staf!!

Eins og eg sagdi ta er alveg ur helling ad moda og reyni eg ad segja ykkur hvad a daga okkar hefur drifid sidustu vikur, manudi og ar... jaaaa tetta er nu ekki buid ad vera svo langt to, ennn allavega of langt tar sem eg er bara ekki viss um ad komast yfir tetta allt saman to svo eg saeti her a tessu interneti ut desember manud!!

Ja tad er lika alveg merkilegt hvad manni fer svona lika rosalega hratt fram i tolvu-kunnattunni tvi nu er fiflid eg bara buid ad laera ad nota islensku stafina.. Ja tetta tok mig ekki nema 9 og halfan manud ad laera og er eg nu farinn ad trua tvi ad tessi pistill eigi eftir ad taka adra 9 manudi i skrifum... Eg meina tad, tad er nu tegar buid ad taka mig 45 minutur ad skrifa tessar fyrstu 10 linur. Ennn hvad get eg sagt... eg er froduheili og faranlingur af Guds-nad og tvi verdur bara ekki breytt!! Latid ykkur tvi ekki bregda to teir islensku hverfi fljotlega tar sem tetta er bara minutu-spursmal um hvenar eg gefst upp!!
ARRRRGGGGG....... Eg var sko buinn ad skrifa tetta allt med tessum lika flottu ser-islensku stofum en tegar eg vistadi svo tetta drasl ta kom ekkert nema einhver helvitis spurningar-merki og drasl i stadinn fyrir islensku stafina.... kannski mer hafi bara ekkert farid fram i tessari tolvu-kunnattu minni eftir allt saman!!:(:(

En aftur ad sogunni... Vid vorum i Bangkok tegar ritad var sidast a "herra blogger" og eftir tad eyddum vid nokkrum dogum i vidbot i "borg ottans".. Bangkok er ekkert svo slaemur stadur eins og margir vilja meina.. Vid nadum allavega ad skemmta okkur mjog vel tarna innan um alla hina vitleysinganna. Vid vorum stodd i Bangkok yfir Halloween hatidina og taka taelendingar ta hatid greinilega opnum ormum. Khao San Road var gjorsamlega stappadur af folki og annad eins hefur bara ekki sest sidan Sigurbjorn nokkur Dagbjartson A.K.A "Stori Bjorn" steig a stokk a svidi vorubila-pallsins a 17. juni hatidinni i hofudborg sudurnesjanna Grindavik. Eg er ekki ad ykja i tetta sinn tegar eg segi ad tad tok okkur yfir 25 minutur ad komast yfir eina skitna gotu. Madur turfti gjorsamlega ad troda ser i gegn um mannfjoldann en ta kom tad ser sko vel ad vera har i loftinu og takka eg godu faedi foreldra minna ad eg er enginn stubbur... Ekkert svo allavega!!
Vid yfirgafum svo Bangkok 4 saman, Eg (Eg heiti Bogi fyrir ta sem ekki muna eftir mer), Sunnefa, Dadi og Nir isralski vinur okkar og... ta helst SUNNEFU!!:):):)
Ferdinni var heitid til Chiang Mai sem var 12 tima ferdalag til nordur-Thailands. Tegar tangad var komid saum vid ad vid vorum tarna maett a besta tima. Tad var nebbla ad fara i gang einhver svaka hatid fyrir vatns-Gudina sem atti ad standa yfir i 3 daga. Tetta er haldid einu sinni a ari yfir "Full moon-id" i november og kemur folk allsstadar ad til ad vera vidstodd tessa hatid. Tarna voru flugeldar sprengdir a hverju sekundubroti i 3 daga Sunnefu til mikillar anaegju. Hun var ad verda snaeldu-vitlaus a ollum tessum bombum og stokk til og fra i hvert sinn er litill kinverji sprakk naerri en 419 metrum fra henni. Vid strakarnir tokum okkur tvi til og byrgdum okkur upp af litlum hvellettum og fleygdum i attina til Sunnefu i hvert skipti sem hun var ekki ad fylgjast med... Alveg tangad til ad hun haetti bara ad vilja vera nalaegt okkur og labbadi alltaf ein hinu megin a gotunni. Ja svona er madur skemmtilegur vid vini sina... Eg vona bara ad Lara Sunnefu-mamma berji mig ekki tegar eg laet sja mig a klakanum!!;)
Tarna sa eg liklega eina ta flottustu sjon sem eg hef sed. Tad var tegar gotur Chiang Mai voru gjorsamlega stappadar af folki, alveg hundrud tusunda og svo voru allir ad senda a loft svona litla pappirs-belgi sem voru hitadir upp med kertum og latnir svifa yfir borginni. Fyrir ta sem muna ta eru tetta svona belgir eins og voru sendir a loft i myndinni The Beach til ad bjoda tau "Lenna Capro" og felaga velkomna a eyjunna. Tessir belgir lystu svo upp allan himininn og i samanblandi vid alla flugeldana var tetta algjort himnariki!!

Vid letum okkur ekki vanta a skemmtanalifid i Chiang Mai heldur kiktum vid ut eitt kveldid til ad kanna stoduna. Tetta var algjort snilldar kvold og greinilegt ad vel se haegt ad skemmta ser a tessum stad. Tad sama kveld baettum vid enn eitt metid... I tetta sinn var tvibaett Thailands og Asiu-met tegar vid vorum ad reyna ad koma okkur heim. Odyrasti og audveldasti ferdamatinn er med tessum svokolludum Tuk-Tukum sem flestir eru gerdir til ad ruma tvo fullorna aftur i og svo er bilstjorinn a skellinodru frammi og dregur lidid a eftir ser i sma kassa. Vid vorum nu ekki alveg a tvi ad fara ad deila okkur neitt nidur a marga tuk-tuka tar sem vid vorum buin ad baeta nokkrum nyjum vinum i hopinn. Med okkur voru tveir Japanir og Iri. Vid hlommudum okkur tvi bara 8 inn i litla hraeid og otrulegt en satt ta komst tetta 20 kupika rusl afram. Tetta var nu alls ekki su taegilegasta ferd sem vid hofum farid i tar sem Sunnefa sat frammi ofan a rafgeyminum vid hlid bilstjorans, Nir sat einhverstadar a golfinu hinum megin vid hann og vid hin lagum einhvernveginn i hnut afturi. To svo litla tikin vaeri tarna med 8 fartega nadi tessi gedsjuki bilstjori einhvernveginn ad na tessari lika feykna ferd svo ad eg helt ad eg myndi missa eitthvad blautt i buxurnar. Hann kom okkur to ollum heilum a holdnum heim og vinnur liklega enn hordum hondum vid ad laga drusluna eftir ad turfa ad bera oll tessi tonn!!
Vid eignudumst lika einn algjoran snilldar vin eitt kvoldid tegar vid kiktum a Rasta Cafe. Tar var madur fra Chiang Mai sem kom ad okkur og vildi endilega fa ad teikna okkur. I fyrstu vildum vid ekkert sja tennan mann tar sem vid aetludum nu ekki ad fara ad borga honum fyrir eihverjar myndir. Hann vildi nu ekkert med pening hafa og sagdist bara gera tetta tar sem hann hefdi svo gaman ad tessu og ad hann tyrfti ad aefa sig smavegis. Hann byrjadi svo ad teikna Dada med ollum sinum graejum og hann leit ut fyrir ad vera atvinnu malari tegar hann yppti augnabrunirnar af einbeittningu og vandadi sig ekkert sma. Tegar myndin var buin sogdum vid honum hvad tetta vaeri OGEDSLEGA FLOTT og vard hann ta ekkert sma anaegdur, takkadi stodugt fyrir sig og byrjadi svo ad teikna Sunnefu og svo mig. Vid tokkudum honum kaerlega fyrir myndirnar og sogdum honum trekk i trekk hvad hann vaeri nu godur teiknari.. Svona i lokin ma tess geta ad engin af tessum myndum svo litid sem syndu einn svip af okkur og hann hefdi alveg eins getad teiknad Ola Prik i pilsi eins og tessar myndir sem hann gaf okkur. Hann turfti ta greinilega a tessari aefingu ad halda en hann er allavega fullur sjalfstraust nuna en eg vona bara innilega ad hann fari nu ad atta sig a tvi ad hann kunni bara ekkert ad teikna, leggi blyantinn a hilluna og fari frekar ad snua ser ad einhverju allt allt odru... eins og pipulognum eda einhverju tess hattar!!
Vid hirtum nu samt oll tessar myndir og tad er alveg potttett ad taer fara upp a vegg tegar heim er komid og svo get eg sagt ollum sem hana sja ad tetta se mynd af Stjana Blaa allsberum med gulraetur i harinu!!

Vid forum to til Chaing Mai med eitt megin markmid og tad var ad fara i gonguferd upp einhver fjoll og fyrnindi i 3 daga. Vid vorum bui ad heyra otal margar sogur um hvad tetta vaeri frabaert svo vid slogum bara til. Ad labba i 3 daga hljomadi ekkert allt of vel i eyrum okkar uthalds-leysingjanna en tad var tvi bara ekkert annad ad gera en ad bretta upp ermar og drulla ser af stad a vit aevintyranna. Eftir um 13 skref attadi eg mig a tvi ad eg er liklega ekkert i besta formi i heimi. Kofsveittur og modur stoppadi eg til ad lita til baka a Sunnefu og Dada og se ad tau eru farin ad aela blodi og brennisteini. Ef tetta er ekki eitthvad sem segir manni ad fara ad heyfa sig ta veit eg ekki hvad... Kannski kominn timi til!!
Tessi ferd er um einhver fjoll a nordur Taelandi og svo er gist i litlum thorpum tar sem ekkert rafmagn er og adeins litil vatnsbuna faanleg a dag. Klosettin voru mjog gedsleg tarna tar sem madur hefdi alveg eins getad reynt ad gera tarfir sinar a bak vid stra tar sem hurdirnar voru liklega smidadar arid 1713 og holan i golfid sem madur atti ad skila ollu i var longu ordin trod-full og stiflud. Tetta var to algjor snilldar ferd og ekkert sma gaman ad fa ad vera einhverstadar upp a fjalli med ekta innfaeddum og tarna fengum vid taekifaeri ad sja hvernig Thailand er og var i raun og veru. Kellingarnar i tessum aettbalkum vinna tessa lika drullu erfidu vinnu allan daginn a medan kallarnir virdast bara liggja i leti og reykja Opium. Tad er nebbla leyfilegt ad reykja Opium i sumum tessara fjalla thorpa og flestir karlmennirnir gera tad a hverjum degi. Einhverjir froduheilar ur hinum hopnum toku sig til og aetludu ad profa. Teir borgudu einhverjum manni til ad fa ad reykja med honum og svo tegar tau voru buin ad fa nog og komid var ad skuldardogum fengu tau tennan svimandi haan reikning i kollinn. Allavega fjorfalt meira en tau hofdu samid um og tau gatu natturulega ekkert gert tarna ein i teirra torpi, lengst ut i rassgati tar sem teir hefdu audveldlega bara getad butad tau nidur, rett kryddad med al-Thailensku Aromati og fleygt a grillid. Tetta fannst okkur hinum bara fyndid og serstaklega gott a tetta pakk tar sem i tessum hopi var liklega einn sa allra leidinlegasti madur sem vid hofum fyrir hitt a ferdalaginu!!
Inn i tessu trekki var farid a fils-bak og segi eg stoltur fra tvi ad annar eins fils-bilsstjori hefur ekki sest i sud-austur Asiu svo oldum skipti... Kannski ekki alveg rett, tvi tegar bilsstjorinn okkar henti mer a bak a tessu lika djofulsins flykki og let mig hanga a eyrunum a honum a medan hann skoppadi um allan skoginn helt eg ad nu myndi eitthvad leka nidur buxna-skalmarnar. Eg beid bara eftir tvi ad hann fengi sma hroll, hristi sig og fleygdi mer af baki og myndi svo enda mitt stutta lif a tvi ad tradka ofan a mig med ollum tessum 4 tonnum sinum. Eg var tvi ekki lengi ad bidja bilstjorann ad taka vid aftur og skreid eins og kettlingur aftur upp i korfuna a bak filsins og rig-helt mer tar i Dada sem sjalfur hardneitadi ad styra tessari hlussu... hann er nu algjor haena strakurinn!!;):)
Ferdin var svo endud a ad fara i river rafting a bambus flekum og tar var slegist a milli fleka alveg tangad til ad hver einasti fartegi var buinn ad kynnast oldunni koldu og meiri ad segja fleka-driverunum voru fleygt ut i.. Tetta var i einu ordi snilldar ferd og maeli eg med tvi vid hvern sem leid sina leggur til Thailand ad kikja i eitt svona tripp!!

Tegar til baka var komid til Chiang Mai stoppadi trukkurinn okkar fyrir utan Pizza Hut og allur hopurinn (8 saman) strunsadi inn i leit ad aeti. "All you can eat" tilbod fyrir um 150 kall beid okkar og tetta var liklega tad besta sem getur komid fyrir menn eftir 3 daga gonguferd. Afgreidslu folkid hafdi bara engann vegin undan ad faera okkur pizzur a bordin og eftir dagodan tima sa madur i augum teirra i hvert skipti sem komid var med pizzu ad tau hugsudu : "jaeja erud tid nu ekki ad vera sodd", en ekkert gat stoppad tennan si-svanga hop sem skofladi i sig svo miklu ad fils-fiflin ur trekkinu sem stoppudu til ad eta a minutu fresti hefdu rodnad vid hlid okkar.. Eg tori baedi ad hengja mig og brenna upp a tad ad tad er ekki lengur haegt ad fa "all you can eat" a pizza Hut i Chiang Mai tar sem tau eru liklegast farin ad selja pizzur a okur verdi til ad vinna upp i tapid sem vid skrimslin ollum tennan dag!!
Tad er nu heldur ekki bodlegt ad auglysa svona mat tegar Nir nokkur er svangur.. Tessi madur getur etid alveg endalaust og ad medaltali etur hann svona 6 maltidir a dag. Hann hefur hlotid nafn-giftina "The Food-master" og er vel ad tessu nafni komin strakurinn. Dadi hefur hins vegar fengid annad nafn, hann er enginn annar en "The pee-master" og tad er bara ekkert edlilegt hvad tesi madur getur skvett oft ur skinnsokknum!! Hann migur oftar heldur en vid oll hin til samans og eg er farinn ad halda ad hann eigi vid eitthvad "sma" vandamal ad strida.. en a medan hann skilar tvi ekki i buxurnar eda i dynuna tegar vid deilum rumi, ta er tetta i godu lagi!

Vid forum svo fra Chiang Mai tar sem ferdinni var heitid til Laos. Vid turftum ad gista i eina nott vid landamaerin og daginn eftir tokum vid bat yfir til Laos. Vid aetludum ad koma okkur nidri mitt land i Laos en til tess turftum vid ad taka bat sem atti ad skila okkur a afangastad eftir 2 solarhringa. Vid turftum tvi ad gista i einhverju djofulsins skita-baeli adur en vid gatum haldid ferdinni afram. Tessar batsferdir voru ekkert taer allra taegilegustu sem madur hefur farid i tar sem hvor ferdin tok um 7-8 tima og saetin sem madur fekk vaeru ekki einu sinni leikskola-barna-rossum haef. Eins og flys vid rass (i ordsins fyllstu merkingu) sat madur tarna a grjothordu Barbie saetinu og vonadi ad ferdin faeri nu ad verda buin svo madur gaeti nu stadid upp og reynt ad hrista af ser nalardofann ur rassgatinu.
Eftir batsferdina tok svo vid sma rutuferd sem er nu ekki frasogu faerandi nema fyrir tad hvad vid vorum med ogedslega skemmtilga samferdamenn i rutunni. Rutan var algjorlega stoppud af folki og tvi buid ad setja plast-stola a ganginn sem folk sat svo i lika. Eg sat svo vid gluggan og Dadi vid ganginn. Vid hlidina a Dada sat svo tessi kall sem gerdi ekki annad en ad yta Dada a mig og var svona ad reyna ad stela helmingnum af saetinu hans. Tetta var alveg ad fara ad snuast upp i strid tar sem Dadi var ad verda vangefin a kallinum og eg er ekki ad ykja tegar eg segi ad hann var ordinn lilla-raud-blar af reidi. Kallinn for svo ut a undan okkur og i stadinn fengum vid mann vopnadan AK 47 riffli til ad passa rutuna tar sem a tessari leid hefur rutum vist oft verid raent. Eg veit ekki alveg hvort var betra, ad hafa tennan leidinlega saeta-thjof a milli sin eda mann vopnadan taetara sem hefdi audveldlega getad verid gedsjukur a hau stigi og stadid upp og taett alla rutuna i sig. Hann hefdi ta audvitad byrjad a Sunnefu og Dada tar sem tau voru sitthvorum megin vid hann og svo lyktudu tau lika svona illa ad tad var alveg naeg astaeda til ad truflast!!;)
Vid komum svo loksins til Vang Vieng sem er litill og afslappadur stadur vid a. Tar eyddum vid 4 dogum i afsloppun og gerdum litid annad en...ja ad slappa af (er tad ekki einmitt tad sem madur gerir i afsloppun?). Vid skelltum okkur to i sma aevintyri sem var folgid i tvi ad leigja ser svona slongu (belg) og fara i 4 klukkutima ferd nidur anna. Madur hefdi nu matt vita tad ad tad vaeri nu ekki bodlegt ad setja Belginn a belg, tvi eftir 10 minutur a anni tokum vid eftir tvi ad minn belgur var farinn ad leka... FRABAERT!! Tarna flaut eg einhversstadar ut i rassgati a sidustu loft-bolunum og beid bara eftir ad fara i kaf. Til mikillar hamingju tegar eg var alveg ad drukkna (i tessu 65 cm djupa vatni) eru svona litlir solu-basar med fram anni tar sem folk er ad selja bjor og svona drasl og tar hringdi einhver kella fyrir mig a nyjan belg. Tegar aftur var komid a hafid gat ekkert stoppad sjoarann sikata og spaendi eg nidur anna eins eg hefdi bara aldrei gert neitt annad... Litla leikfelagid i Grindavik (Bjorgunarsveitin) hefdi ekki einu sinni haft rod i mig a gummi spitt-batnum sinum og er bara spurning hvort eg aetti ekki ad vera med eitt af tessum blessudu bip-taekjum teirra.. eg vaeri allavega alltaf fyrstur a slysstad tegar eitthvad vesen vaeri uti a sjo!!

I Laos fannst okkur vid vera i fyrsta skipti rik.. Ja gjaldmidilinn Kip sem teir nota er svo otrulega godur ad madur var alltaf med uttrodid veski og ad vera med 3-400 tusund kall i veskinu var bara helliti god tilfinning. Aftur a moti eyddi madur teim jafn fljott tar sem madur borgar tessa tugi tusunda fyrir minnsta drasl. Dadi keypti ser til daemis tyggjo pakka, kex og sukkuladi stykki a eitthvad 12,000 kall (sem er nu ekki nema um 70 kall isl) og svo segja menn ad madur eydi miklu heima!!
Fra Vang Vieng var ferdinni svo heitid til Pakse. Vid turftum fyrst ad taka einhvern trukk i 5 tima til ad komast a rutustodina. Tegar tangad var komid spurdum vid hvad tad taeki langan tima ad fara til Pakse og fengum vid tad svar ad tad aetti ad taka um svona 10 tima og vid upp i rutu og af stad. Tegr lidid segir manni ad rutuferd med local rutu i sud austur Asiu tekur tetta langan tima ta ma madur alltaf baeta eins og nokkrum klukkutimum vid til ad fa svona adeins rettari utkomu. Tessi ferd var ein su allra frabaerasta hingad til... Um leid og haldid var ad stad var skellt tessum lika godu myndum i taekid.. I stadinn fyrir ad spila myndir voru Karaoke myndbond med vaelandi Laos songvum spiladir allan timann og tad hatt ad eftir 7 VCD diska fulla af karaoke sem allir hljomudu nakvaemlega eins var madur alveg vid tad ad missa vitid. I fyrstu var tetta bara fyndid tar sem madur gat hlegid sig mattlausan af ad horfa a tessi myndbond sem fylgdu logunum. Oll tessi myndbond voru alveg nakvaemlega eins og madur tarf sko ekki ad skilja ord af textunum til ad vita hvad se ad gerast. I hverju einu og einasta myndbandi er songvarinn alveg yfir sig astfanginn med sinum fallega maka. Eftir eina minutu af myndbanda-ast fer makinn ad vera med einhverjum odrum og songvarinn er svo sorgmaeddur naestu 2,5 minuturnar ad sjonvarps-skjarinn blotnar af tarum. Sidustu sekundurnar fara svo alltaf i tad ad tau byrja aftur saman og ta verdur allt gott aftur... Svo kemur naesta lag og sagan endurtekur sig. Eftir marga klukkutima af syngjandi Laos ast faer madur nu nog og okkur var nu skapi naest ad labba ad taekinu og rusta tvi a hofdi bilstjorans... en slepptum tvi tar sem teir myndu liklega lata okkur borga skadann og ta hefdi ta liklega kostad okkur einhverjar millur a Lao-skan maelikvarda!!
Bilstjorinn i tessari ferd var alveg svona lika gridalega fyndinn naungi.. Med fram gotunni var allt ut i skola-krokkum sem voru ad hjola heim ur skolanum og i hvert einsasta skipti sem hann keyrdi aftan ad teim bardi tessi feiti bilstjori i flautuna og grenjadi svo ur hlatri tegar greyid krakkarnir naestum duttu af hjolunum med hjartad i buxunum.. Hann var nu i rauninni helviti fyndinn svona fyrstu 13687 skipti en eftir tad var madur ordinn nokkud treyttur og i hvert skipti sem madur reyndi svo litid sem ad na sma svefn, hrokk madur upp vid flautid i fiflinu og helt ad vid vaerum ad syngja okkar sidustu rutuferd a leid nidur Lao-kambana eda eitthvad!!
Vid saum nu fljotlega ad tessi rutuferd atti ekki ad taka neina 10 tima.. eftir um 18 klukkutima stoppar rutan loksins og vid heldum ad vid vaerum komin. Ennnn nei nei, nu var bara komid ad tvi ad bilstjorinn var treyttur og tvi var ta loksins slokkt a gaulinu, ljosin slokkt og allir ad sofa. Vid vorum nu ekkert alveg ad skilja tetta og vid fjogur asamt tveim odrum turistum i rutunni forum ut til ad kanna hvad vaeri eiginlega ad gerast tarna. Vid spurdum alla hvort tetta vaeri Pakse og hvad langt vaeri eftir. Ekki nokkur hraeda taladi stakt ord i ensku og tad eina sem einn madur gat synt okkur var 6 med fingrum sinum. Klukkan var 4 ad nottu og vid hugsudum ad hann aetti liklega vid ad klukkan 6 myndi bilstjorinn vakna og halda afram...eda ad vid yrdum komin til Pakse kl.6...eda ad tad vaeru 6 klukkutimar eftir ad tessari ferd... ja eda ad tad vaeru 6 km til Pakse. Vid vissum ekki rassgat og bidum tvi bara eftir tvi ad bilstjorinn myndi drullast a lappir og skila okkur tarna 10 klukkutimum of seint a afangastad!! Eftir um 2 tima vaknar svo fiflid og keyrir af stad.. Svona 8 minutum sidar vorum vid komin til Pakse... Tad voru ta 6 km til Pakse allan timann og vid hefdum audveldlega getad labbad eda tekid leigubil eda bara einhvern fjandann til ad klara ferdina. Hvad var eiginlega i gangi?? Gat bilstjorinn omogulega keyrt 6 km i vidbot adur en hann lagdi sig tar sem Pakse var hvort ed er loka stoppid... og hvernig i andskotanum getur 10 tima aaetlud rutuferd breyst i 20 tima ferd??? Eg verd nu bara ad vidurkenna ad tetta er eg ekki alveg ad skilja!!!

Tegar komid var svo til Pakse voru Sunnefa og “eigin-madurinn” ad hugsa ad skella ser til Si Phan Don (The 4000 Islands) sem er eyja skari sydst i Laos. Eg og Dadi vorum meira til i ad vera eina nott i Pakse og koma okkur svo til Kambodiu sem fyrst tar sem vid hofdum ekki mikinn tima eftir i Laos. Tar med skildust leidir og vid forum og fundum okkur herbergi a medan hjonin heldu afram. (Ef ekkert heyrist i mer naestu vikurnar ta er tad ekki skrifleti... Sunnefa a eftir ad myrda mig!!;);)

Naesti dagur var svo sa vidburdarikasti dagur i lifi minu.. Eg aetti nu ad vita tad ad tad gengur ekki ad vera ad ferdast einn med "Lukku Laka" A.K.A Reyni Dada. Vid tokum okkur rutu nidur ad landamaerunum og su ferd atti ad taka um 4 tima. Tegar su leid er halfnud spyr eg snillinginn svona til oryggis hvort hann se ekki alveg orugglega med peninga-punginn inn a ser.. Madurinn styrdnadi ta allur upp og sagdi ekki eitt aukatekid ord i halfa adra minutu. A medan eg beid eftir ad hann myndi segja ad hann vaeri nu bara ad djoka gat eg sed i gegn um hann af hraedslu. Madurinn var ta ekkert ad grinast og vid stoppudum tvi trukkinn "i midjunni a engu" og stukkum ut a tjodveginn med toskurnar a bakinu og puttann ut i loftid. Drengurinn hafdi ta falid hann inn i herbergi nottina adur og gleymt ad taka med ser um morguninn eina hlutinn sem madur VERDUR ad vera med allan timann!:)
Vid nadum svo ad stoppa Tuk-Tuk og snykja far aftur til Pakse. Dadi var ad drepast ur stressi og vid urdum bara ad vona ad passinn vaeri enn a sinum stad. Tegar vid komum aftur a gistiheimilid beid passinn tar med ollu sinu tilheyrandi og vid tvi tilbunir ad gera adra tilraun. Allt var nu "dobble tekkad" og tar sem okkur var sagt ad vid myndum jafnvel ekki na rutu alla leid a landamaerin a tessum tima akvad Laki ad splaesa i Tuk-Tuk tangad nidur. Tetta var nu ekkert svo miklu dyrara en madurinn heimtadi ad fa ad borga tar sem vid turftum ad snua vid sidast. I tetta skiptid var tetta ekki einn af tessum litlu tveggja-manna tuk-tukum heldur finasta kerra sem rumar liklega 8 manns i saeti aftur i. Vid fengum tennan edal-vagn ut af fyrir okkur og lagum a golfinu a medan bilsstjorinn kom okkur a landamaerin a met tima. Inn i tessari V.I.P. ferd var meiri ad segja maltid innifalin tar sem bilstjorinn keypti handa okkur sitthvort Sticky Rice, sem kostadi nu ekki nema nokkra aura en tetta var to ein su taegilegasta ferd hingad til!
En tetta var nu bara byrjunin a tessum sunnudegi 23. november sem nu er kenndur vid OHEPPNI!! Tegar vid komum ad landamaerunum forum vid og fengum stimpilinn ut ur Laos. Vid vorum ekki enn med vegabrefsaritun inn i kambodiu en vid vorum buin ad spyrja ut um allt hvort vid gaetum ekki bara sott tad a landamaerunum og helmingur folksins sagdi: nei ekki sens, a medan hinn helmingurinn sagdi bara ekkert mal! A heimasidu utanrikisraduneitisins segja teir lika ad tad se haegt ad fa visa vid komu til Kambodiu og tvi ekkert annad ad gera en ad skella ser yfir!!
Vid turftum ad taka bat yfir til Kambodiu og a stadnum var bara eitt fyrirtaeki sem gat flutt folk. Teir komast tvi upp med ad setja tessi lika blussandi ha verd til ad nidast a tessum svona lika"riku" turistum sem geta ekkert annad gert en ad borga upp sett verd ef teir vilja komast yfir. Vid somdum vid ta ad taka okkur bara i vegabrefs-yfirlitid fyrst og ef allt gengi upp myndum vid fara med teim alla leid. Tegar tangad var komid og vid rettum teim passana brosandi og reyndum svona eins og vid gatum ad vera saetir og sakleysislegir vid misjafnann arangur, var okkur fleygt til baka.. Vid reyndum ad bjoda teim pening og muta teim ad hleypa okkur inn en tad var bara ekki moguleiki, svo med skottid a milli lappana snerum vid aftur til Laos. Vid hofdum allavega komid til Kambodiu og tad er meira en margur madurinn getur sagt!! Tegar vid svo komumst aftur a turrt land hinumegin setjumst vid nidur med eina kok og raedum hvad skal nu gera. Tegar vid gerum okkur klara til ad koma okkur aftur til Pakse byrtist vid faetur okkar kunnulegt andlit. Tarna var enginn annar kominn en Nir med sitt sida har og rett a eftir honum kemur svo Sunnefa skoppandi ljoshaerd a brun eins og vanalega. Tvilik og onnur eins tilviljun...og hamingja!! Tau voru tarna komin til ad tekka hvort tau kaemust yfir an aritunnar og rakust svo beint a okkur. Ef vid hefdum bara komist inn i Kambodiu hefdum vid ekki hist tannig ad vid eigum bara ad vera saman!!;)
Vid akvadum tvi bara ad fara med teim a eyjuna sem tau voru daginn adur og sogdu vera frabaerann stad. Tad var tvi ekkert ad vanbunadi og bara ad drulla ser af stad. Ennn.. Tetta gat nu ekki verid svo audvelt. Vid hofdum nefnilega farid ut ur Laos og tvi fengid stimpil ut ur landinu, tegar vid aetludum svo inn aftur var tad ekkert grin. Helvitis loggurnar voru bara med staela og hroka og aetludu sko ad gera okkur tetta erfitt fyrir. Tad var svo ekki fyrr en hann skaldadi upp einhverja upphaed sem vid attum ad borga honum fyrir ad hleypa okkur inn aftur sem teir gafu sig.. 10 dollarar a haus. Nei ANDSKOTINN.. Tetta var nu farid ad verda nokkud dyr dagur. Eg var nu alvarlega ad paela bara i ad sleppa ad borga tetta rugl, vera bara fastur tarna...Hvergi. Mitt a milli Laos og Kambodiu og komast ekki neitt.. Tetta gaeti verid mitt eigid land og tar gaeti eg sett upp minar eigin reglur og rukkad hvad sem eg vildi fyrir hvad sem er... I “Boga-Landi” kostar hamborgari 7000 kall og ef einhver vildi gistingu, ta verda strakarnir ad sofa uti a medan allar setar stelpur verda ad syna a ser brjostin og dansa Hoky-Poky med mig inn i hringnum i 8 klukkutima... tetta er mitt land og tar gilda sko minar reglur!!! Vid borgudum tho bara manninum og drulludum okkur aftur inn i Laos. Eg er enn ad sja eftir ollu sem eg gaeti verid ad gera akkurat nuna i Boga-Landi!!
Sunnefa og Nir hofdu komid a motorhjolum sem einhverjir kallar toku sma aur fyrir ad runta med tau. Ennn tad voru bara 2 motorhjol og 6 personur. Tad var tvi ekkert annad ad gera en ad fara 3 a hvort hjolid og vid Dadi forum saman med einum manninum og Sunnefa og Nir med hinum. Svo var haldid i'ann... Enn og aftur segi eg tad ad tad er ekki gott ad vera einn med Dada einhversstadar tar sem allt getur gerst.. Eftir um 3ja minutna akstur springur "audvitad" dekk a draslinu og tau a hinu hjolinu voru a undan okkur og toku tvi ekkert eftir tvi ad vid vorum stopp. I steikjandi hita med allt draslid a bakinu byrjudum vid ad yta tessu lika andskotans motorhjoli ad naesta heimili tar sem atti ad gera vid ruslid svo tonnin af svita laku a gotuna og haettu-astand var lyst yfir i Laos vegna vatns-magns!!!

.... Jæja jæja.. Það tók mig nú ekki nema rúmlega mánuð að hlamma mér ofan á þessar fjagra tonna rasskinnar (hvora um sig) til að reyna að klára þetta drasl. Sestur við tölvuna heima og héðan í frá ættu íslensku stafirnir að fá að njóta sín, eða svo framalega sem ég klúðri því ekki einhvernveginn eins og mér einum er lagið!!

Ja-há... Eftir að hafa dröslað ruslinu að næsta bæ var bara ekkert annað að gera en að rífa sig úr bolnum, kveikja í einni sígarettu og horfa á þesa vitleysinga gera við dekkið. Sunnefa, Nir og ökumaðurinn þeirra höfðu komið til baka að leita af okkur og vorum við því öll saman á ný. Þegar dekkið var loksins klárt var okkur bara ekkert að vanbúnaði og hlunkuðumst við því 3 á hvora skellinöðruna. Þau bruna svo á undan og við fylgjum fast á eftir. Eftir þriggja mínútna akstur sáum við það nú að þessir kallar hafa ekki verið aldnir upp á hjólbarðaverkstæði Grindavíkur eins og við strákarnir (þó svo ég gæti ekki tekið loft úr reiðhjólaslöngu sjálfur) því helvítis dekkið sprakk strax aftur... Þessir bölvuðu vitleysingar fengju ekki einu sinni vinnu á hjólbarðaverkstæði í Vogunum, já eða á Raufarhöfn.. og þá er nú mikið sagt! Já nú ákváðum við strákarnir að hætta að éta!! Enn og aftur voru Sunnefa og þau komin langt á undan okkur og í þetta skiptið snéru þau ekki við til að leita af okkur.. AHA, ég er nú bara að fatta það núna að þau voru að reyna að stinga okkur af... Auðvitað!! Bílstjórinn okkar missti sig þarna algjörlega á staðnum svona rétt eins og við höfðum verið að laumast til að láta nagla detta undir afturdekkið og leika okkur að sprengja það.. Vúhú, þetta er svo gaman!! Já kallinn stóð þarna úti á götu og stoppaði annað mótorhjól og reyndi að fá hann til að skutla okkur. Sá sat á hjólinu sínu, leit á okkur og allan farangurinn, svitnaði rækilega og þver-neitaði að taka okkur með. Þá varð ökumaðurinn okkar alveg vitlaus og húð-skammaði hann í einhverjar 10 mínútur eða þangað til hann reik-spólaði í burtu á litlu 14 kúpika vespunni sinni!! Með reykinn út úr eyrunum af reiði stoppaði fíflið einhvern trukk og án nokkurra orða fleygir hann okkur upp í trukkinn og svo er bara brunað af stað. Auðvitað vorum við svo spurðir hvert við værum að fara og ég og Daði lítum svona á hvorn annan og svöruðum þessari asnalegu spurningu með því að yppa öxlum. Við vissum þó að þau voru á “The 4000 Islands” en það er nú ekki auðveldara en það að eins og nafnið gefur til kynna þá eru þetta heilar fjögur þúsund eyjur í einum klasa og það ætti allavega eftir að taka okkur 6 ár, 4 mánuði, 2 vikur og 5 daga ef við ætluðum að þræða þær allar til að reyna að finna þau. Og með Lukku-Láka innanborðs þá myndum við alveg pottþétt finna þau á allra síðustu eyjunni sem við myndum kíkja á... Ef þau væru þá ekki löngu farin þaðan sem er MJÖG LÍKLEGT!!! Helvítis mótorhjóla fíflið hafði þá ekkert sagt þeim hvert við værum að fara og við höfðum ekki hugmynd um það sjálfir. Við höfðum því þarna týnt Sunnefu og Nir enn eina ferðina og nú voru góð ráð dýr!
Í vasanum var ég með kort af eyjunum sem við höfðum fengið á gistihúsinu í Pakse. Einhver fullorðin þýsk hjón voru í þessum trukk með okkur og þau fengu að skoða kortið. Svo allt í einu segja þau..: “Þið hljótið að vera að fara hingað” og benda á Don Det. “ Þið eruð allavega búnir að gera hring utan um hana með rauðum penna” segir þau svo. Við Daði vissum ekkert upp á hvað okkur stóð typpið og vorum alveg harðir á því að við gerðum þennan hring ekki utan um eyjuna. Ég meina Come-On.. Við fengum þetta kort fyrr sama morgun og vorum ekki einu sinni búnir að detta í það síðan.. þannig að við ættum nú að muna það!!;);) Eftir miklar vangaveltur og nokkra rúnta fram og til baka ákváðum við þá bara að skella okkur þangað. Við spurðum bílstjórann hvað það kostaði að fara á staðinn sem við gætum tekið bát yfir á Don Det og þegar hann gaf okkur þetta líka blússandi háa verð byrjuðum við að labba af stað. Oftast.. eða reyndar alltaf reyna þeir að draga eins mikinn pening og þeir geta út úr túristunum og yfirleitt lækka þeir það strax þegar maður labbar í burtu. En auðvitað ekki þarna... Það bara gat ekki verið svo gott! Á þrjóskunni einni saman (sem er svona líka helvíti mikil þegar bræðurnir berjast saman) löbbuðum við alla leið upp á þjóðveginn. Við vorum orðnir fjólubláir af pirringi eftir svona líka vel heppnaðan dag og ætluðum bara að húkka okkur trukk af veginum. Klukkan var þarna orðin hálf sjö og farið að dimma verulega. Við vorum staddir einhversstaðar út í rassgati í Laos þar sem við þekktum ekkert til, engin gistihús voru á þessum slóðum og við meiri að segja tæplega vissum hvert við vorum að fara. Enginn bíll var sjáanlegur og við vorum bara farnir að sætta okkur við það að verða bara úti, vera svo rændir af smákrökkum, nauðgað af of-fitu-sjúklingum og síðan drepnir af trukka-bílstjóunum sem við höfðum móðgað svo illilega með því að labba burt frá tilboði þeirra fyrir farið!! En einhvernveginn var okkur alveg sama. Þessi dagur var allur orðinn eitt helvíti og við drösluðumst þarna eftir veginum eins og hálfvitar. Loks kemur svo einn trukkur sem tekur okkur upp í. Við fengum þetta sanngjarna verð sem við vorum að leita af og þá tók gleðin völdin á ný. Hann skutlar okkur niðrá ströndina þar sem við tökum bát yfir á Don Det. Auðvitað höfðum við ekki hugmynd um það hvort við myndum finna Sunnefu okkar þar, en þar var allavega hægt að fá gistingu og jafnvel vatnssopa á þá yrðu allir sátir. Við vorum eiginlega alveg viss um að Sunnefa eða Nir hefðu gert hringinn utan um eyjuna þar sem enginn annar hafði fengið þetta kort í hendurnar. Þegar við loksins komum á eyjuna ákváðum við að labba aðeins um og sjá hvort við fyndum þau nokkuð. Þetta var pínu lítil eyja sem hafði mjög fátt annað að geyma en gistiheimili. Við löbbuðum þarna um syngjandi nöfnin þeirra en fengum engin svör. Fólk stoppaði okkur til að bjóða okkur gistingu á hverjum stað en við sögðum þeim að við værum að leita að vinum okkar fyrst. Þau báðu öll um lýsigar á þessum týndu túristum og þegar við sögðum þeim að það væri ein ljóshærð með sítt hár og einn strákur með sítt svart hár þá bentu okkur allir að fara á sama staðinn. Við gátum nú ekki alveg trúað því að þau væru þarna og hvað þá að það vissu allir hvar þau voru.... Hvað voru þau eiginlega að gera þarna segi ég nú bara???:)
Við komum svo á þennan stað sem allir bentu á og þau fyrstu sem við sáum þar var fólkið sem var með okkur í rútunni og Sunnefa og Nir ákváðu að fara með. Þið getið ekki trúað því hversu fegnir við vorum að sjá þau og enn fegnari vorum við þegar þau sögðu okkur að Sunnefa og Nir höfðu bara rétt skroppið eitthvað í burtu. VÚHÚ... Við vorum komnir á áfangastað eftir um 14 klukkutíma vesen og rugl!! Vel þegin sturta var svo tekin og enn betur þeginn bjór rann svo ljúft niður eftir mikil faðmlög og ástarjátningar þegar við hittum elskurnar okkar aftur!!
Héðan í frá er Sunnudagurinn 23. Nóvember ÓHAPPA-DAGUR og ég mun halda mig innandyra þann dag næstu ára-tugina... og hvet ykkur öll að gera hið sama og þá sérstaklega Reynir Daða, ef þið sjáið hann á vappi einhvertímann á þessum degi í framtíðinni þá hef ég aðeins eitt ráð að gefa ykkur.. HLAUPIÐ EINS HRATT OG FÆTUR TOGA OG FELIÐ YKKUR!!!!
Það furðulegasta við þetta allt saman er það að þau komu ekki nálægt því að gera hringinn utan um eyjuna.. “KARMA“.. Við eigum bara að vera saman!!!;);)

Við fórum svo aftur til Pakse daginn eftir og í þetta skiptið öll 4 saman. Ferðin gekk bara ótrúlega vel..eða bara svona eðlilega í þetta skiptið. Við ætluðum bara að fara með passana okkar til að fá vegabréfsáritun til Kambódíu og til að breyta flugmiðanum okkar Sunnefu í enn eitt skiptið. Við vorum svo eina nótt í þessu djöfulsins krummaskurði og héldum svo aftur á Don Det eyjuna. Þessi eyja er alveg frábærlega afslöppuð og fólk gerir ekki neitt annað allan daginn en að liggja í hengirúmunum á svölunum eða sitja á veitingastaðnum fyrir utan gistiheimilið með kaffið (já eða bjórinn) og hlusta á tónlist. Þetta fannst okkur bara ekkert slæmt og þarna eyddum við líka tæpri viku á meðan passarnir okkar voru að verða tilbúnir!! Þetta er líklega einn af ódýrustu stöðunum sem við höfðum komið á alla ferðina. Gisting fyrir 2 í sér Bungalow á ströndinni kostaði einn skitinn dollara... Sem er nú bara 69 komma eitthvað krónur í þessum skrifuðu orðum. Maður gat fengið þessa fínu máltíð fyrir nokkrar krónur þannig að maður gat hæglega lifað á svona 60-70 kalli á dag... Maður kvartar nú seint yfir því skal ég segja ykkur!!
Svo var auðvitað komið að því að það þurfti að fara til Pakse að ná í passana aftur. Með svona marga gáfaða og þraul-reynda heila komumst við að því að það væri nátturulega helmingi ódýrara fyrir okkur að senda bara 2 af stað. Ég reyndi nú að segja þeim að þessi elsti þyrfti aldrei að fara í svona leiðangra en það var nú ekki mikið hlustað á það og því spilastokkurinn góði tekinn upp. Þessi máti hafdi oftast reynst mér vel í ferðinni og þegar upp var staðið var ég sigurvegari. Það mátti sjó blóð svita og tár á keppendum þar sem enginn vildi virkilega fara að rífa sig upp klukkan 7 um morguninn til að fara í eitthvað helvítis trukka-ferðalag. Hins vegar kom það í hlut Lukku-Láka (kemur á óvart) og Sunnefu að fara... Greyið Sunnefa!!
Svona rétt til að strá salti í sár þá höfðum við Nir haft það mjög náðugt í heilan dag á veröndinni á meðan en vorum þó orðnir nokkuð áhyggjufullir þegar þau komu svo loksins til baka úr ferðinni langt á eftir áætlun. Eitt er alveg á hreinu héðan í frá.. það verður mjög erfitt fyrir Daða að fá einhvern til að ferðast nokkuð með sér í framtíðinni. Það sprakk auðvitað dekk á trukknum hjá þeim og töfðust þau því um einhverja klukkutíma á meðan verið var að gera vid það... Ég bara skil þetta ekki.. Það er eitthvað mikið að!!!:):)

Jæja, nú var ferðini heitið til Kambódíu. Við vorum ekki lengur bara 4 saman þar sem við tókum með okkur þessi tvö sem voru með okkur í rútunni áður. Það voru þau Moran, strákur frá Ísrael, algjör snillingur og svo Workyia sem var frá Eþjópíu en bjó í Ísrael. Við fórum þessa sömu leið og við Láki höfðum farið áður og þegar við vorum komin inn í Kambódíu og í eitthvað krummaskurð fórum við að vinna í því að redda okkur fari til Siem Reap. Það voru bara tvær leiðir sem komu til greina..Það var að finna okkur gistingu í þessum bæ og taka svo rútuna morguninn eftir eða leigja okkur bíl með bílstjóra sem var svipað dýrt og leggja bara strax í’ann. Við tókum bílinn og spöruðum okkur þá hvort eð er gistingu í þessu hræsi og auk þess yrðum við komin fyrr á áfangastað sem var mjög gott þar sem við vorum alltaf að renna út á tíma. Við vissum ósköp fátt um kambódíu en eitt af því sem við höfðum þó heyrt var það að þar væru líklega einu verstu vegir í heiminum... ef vegir skildu kallast! Þvílíkt og annað eins segi ég nú bara.. Þessi ferð tók okkur um sólarhring í litlum van og megnið af leiðinni var í gegnum hraun!! Þetta eru ekki ýkjur, ég er alveg “hland-viss” á því að það hefði farið mun betur með bílinn og okkur að rúnta hérna fram og til baka í hrauninu heima. Þetta var ekkert eðlilegt. Við skoppuðum þarna 6 afturí í bílnum, skölluðum hvort annað til skiptis og þrumuðum kollinum í toppinn á bílnum. Ég er alveg viss um það að eftir þessa ferð, leit bíllinn út eins og gólfkúla út í hrauni hefði maður séð hann ofan frá úr gervihnatta-mynd! Á leiðinni var stoppað í einhverjum litlum og algjörlega túrista-lausum bæjum til að borða. Þegar við stoppuðum einu sinni og opnuðum þessa líka fínu rennihurð aftur í, hópaðist fólk að okkur og bara glápti inn í bílinn. Þetta er ekkert grín (enda engin ástæða til að ljúga þessu, ég hef allt of mikið til að skrifa nú þegar:) fólk, þó aðallega menn stóðu fyrir framan okkur eins og við værum eitthvað klikkuð og hvísluðu á milli sín. Þegar maður veifaði þeim svo, fóru þeir hjá sér og veifuðu eldrauðir í framan til baka. Þetta var nú reyndar kannski ekkert svo skrítið að þau skyldu glápa svona á okkur. Þetta lið hefur margt aldrei séð túrista áður og hvað þá svona fáranlega útlítandi hóp. Þarna var bara saman kominn “Sirkús Geira Smart”.. Þarna var Sunnefa með sítt ljóst hár sem er líklega eitthvað sem þau hafa aldrei séð áður, Þarna var svo Daði með sitt Grænlendinga look... Svona þegar maður hugsar það þá hefði hann nú alveg getað skutlað okkur á hunda-sleðanum sínum. Þarna var svo Nir með kol-svart sítt hár, Moran með stutt hár, síðan höku-topp og nokkuð flyppaður, Workyia svört stelpa með rauðar fléttur í öllu síða hárinu... og svo ég, já maður er alltaf einn um það að vera eðlilegur í kring um svona hyski!!:) Neee ætli það ég var þarna spikfeitur og sveittur með mína Dread-Locks. Saman vorum við eins og hálfvitar... Hvað er ég áð undra mig á að fólk hafi verið að glápa á okkur... Gleymið bara þessu rugli sem ég skrifaði hér á undan.. Ég myndi sjálfur ekki bara glápa, ég myndi bara springa úr hlátri líka ef ég sæi svona hóp!!!
Það var líka eitt enn sem við vorum vöruð við í Kambódíu.. Það er það að það er svo ógeðslega mikið af jarðsprengjum þar að það er ekkert eðlilegt. Manni er sagt að fara aldrei út fyrir vegina og almannaslóðir því það er hvergi öruggt. Þetta var mjög slæmt mál fyrir Daða þar sem maðurinn verður að míga með MJÖG reglulegu millibili. Nú var bara eins gott að halda í sér eða pissa bara fyrir framan okkur hin sem virtist nú ekki vera neitt mál!! Tað er einhver maður með einhver samtök í því að týna upp jarðsprengjur í Kambódíu. Hann týnir upp að meðaltali um 100,000 sprengjur á ári... og það eru heilar 6,000,000 eftir.. Þetta voru sex milljón sprengjur fyrir þá sem tóku ekki eftir því, og það er nú ekkert smá!! Ég hef heldur aldrei á ævinni séð eins mikið af limalausu fólki eins og í Kambódíu. Þetta er alveg ótrúlegt, það er eins og á annan hvern mann þar vanti á fót eða eitthvað meira. Þetta var nokkuð sjokk fyrir mann að sjá allt þetta lið úti á götu að biðja mann um pening og maður fann virkilega til með þeim!!


Þegar við vorum loksins komin til Siem Reap fundum við okkur þetta fína hostel... að við héldum. Allir voru voða “næs” og svona en það breyttist nú fljótlega. Við höfðum planað að gera einn hlut í Siem Reapog það var að fara og skoða Angkor Wats. Þetta eru æva-gamlar rústir sem fólk tekur allt að 3 daga í að skoða. Þatta pakk á hostelinu hótaði að henda okkur út af heimilinu ef við myndum ekki kaupa miða af þeim hjá manni til að skutla okkur út um allar rústirnar og voru bara endalaust með einhverja stæla. Við vorum nú ekki alveg að nenna að flytja okkur þannig að við gerðum það bara og baktöluðum svo bara liðið í staðinn í nokkra daga á eftir! Við fengum okkur svona dags-passa inn á þetta svæði sem hefur að geyma einhverja þúsundir af rústum. Þetta var í rauninni alveg mjög flott og alveg ótrúlegt að hugsa til þess að fólk hafi getað byggt eitthvað svona fyrir einhverjum skrilljón árum. Við vorum þó fjögur sem gáfumst mjög snemma upp þar sem fyrir mér leit þetta allt alveg eins út... grjót hér og grjót þar... bara ekkert nema grjót allsstaðar!! Sunefa og Nir voru þó menningar-sinnaða fólkið þennan dag og voru lengur. Ég held nú svona meira að þau hafi bara ekki viljað koma með okkur svo þau gætu bara verið ein og skoðuðu líklega ekki einn einasta stein eftir að við fórum... “Þetta er lítið lag um frækorn og flugur og snjókorn og mugur..... Þetta köllum við ást“!!;););)

Við eyddum þarna einhverjum 3 dögum í Siem Reap. Þaðan var ferðinni svo haldið til höfuðborgar Kambódíu Phnom Penh. Moran fór hins vegar beint til Tælands og daginn eftir fór Workyia þangað líka. Aftur vorum við því orðin 4, “A-Team-ið” góða. Liðið fór hins vegar degi á undan mér og var ég því skilinn eftir í brjálæði og viðurvist fagurra kvenna... Það er bara alltaf verið að reyna að stinga mann af!!:)
Okkur leist strax mun betur á Phnom Penh en Siem Reap.. Þetta var eiginlega það fyrsta góða sem við kynntumst í Kambódíu. Við vorum bara orðin svo brjáluð af öllu þessu túrista rugli þarna.. Það var bara þannig að hvert sem þú ætlaðir að fara eða gera þá reyndu þeir alltaf að rukka mann ofur-gjald fyrir. Þetta gerði okkur alveg klikk og með þessu áframhaldi mun túristum í Kambódíu fækka verulega innan fárra ára... Þeir eru bara ekki alveg að skilja það sjálfir!! Phnom Penh var mun ódýrari og rólegri staður og fólkið þar kom fram við mann eins og maður vildi að það kæmi fram. Ég hitti liðið svo allt á “No Problem” hostelinu sem var æðislegur staður við vatnið. Í Kambódíu, eins og á flestum öðrum stöðum í suð-austur-Asíu er ótrúlega mikið ferðast á vespum enda lang auðveldasti og fljótlegasti ferðamátinn. En það besta við þetta er það að maður sér bara ekki einhverjar tvær skitnar persónur á einu hjóli. Hugsið ykkur, á íslandi má ekki einu sinni reiða á svona hjóli en þarna voru alltaf að minnsta kosti þrír. Áður en ég kom, ferðuðust Sunnefa, Daði og Nir alltaf á einu hjóli... með ökumanni. Það hefur ekki verið neitt grín að þurfa að halda svona drasli uppi og keyra með tvo fullvaxta karlmenn og eina skvísu aftaná. Metið í vespu-reiðingum í þessari ferð á einmitt kambódísk fjölskilda sem við sáum einmitt í Phnom Penh... Þar voru 6 á einu hjóli!! Þetta er ekki grín og alls engar ýkjur í þetta skiptið, þarna voru kall og kona með fjóra gríslinga á milli sín. Þið sem teljið mig lygara og vesaling eruð velkomin í heimsókn og kíkja á mynd sem ég tók af þessum snillingum!!
Jæja í Phnom Penh voru nokkrir hlutir á dagskránni. Það var að kíkja á þetta svokallaða Tuol Sleng safn og Killing-Fields og svo þetta víðfræga Shooting Range. Við skelltum okkur á tvö mótorhjól og enn og aftur vorum við Daði saman með okkar bílstjóra og Sunnefa og Nir.Við byrjuðum á Tuol Sleng safninu þar sem okkur var sýnt heimildarmynd um það þegar "Rauðu-Khmerarnir" tóku 2 milljónir Kambódíu manna af lífi þegar þeir voru að reyna að taka stjórnina yfir Kambódíu. Þetta hús var skóli en þegar Ruðu-andskotarnir hertóku Phnom Penh breyttu þeir því í fangelsi og pyntingar-stað. Þarna var sýnt hvernig fólkið var pyntað með því að rífa af því fingra-neglurnar og svo var hellt brennivíni yfir puttana á þeim eftirá. Þarna voru myndir af hermönnum vera að leika sér að henda smábörnum upp í loftið og skjóta þau... Þetta fannst þeim gaman!!
Þaðan héldum við svo á The Killing Fields þar sem þeir drápu fullt af fólki og þar mátti sjá allar fjölda grafirnar sem allar voru merktar með skiltum eins og: 2000 lík fundust hér... höfuðlaus. Þetta var algjör viðbjóður að sjá og að hugsa sér að það eru bara ekki meiri en 24 ár síðan þetta gerðist!! Þarna mátti sjá heilu bygginguna fulla af hauskúpum sem voru í merktum hillum eftir aldursflokkum. Þarna gat maður bara staðið og virt fyrir sér hundruðina alla af höfðum ungra krakka!!


Þegar hrillingnum var lokið var kominn tími til að taka smá þátt í svona hrillileg-heitum.. Við héldum í átt að “The Shooting Range” þar sem maður getur fengið að prófa alls kynns byssur og bombur fyrir nokkra dollara. Leiðin þangað var nú ekkert sú allra besta þar sem ég sat mitt á milli ökumannsins og Daða og á þessum svakalega skemmtilegu malarvegum með hossum og látum verð ég nú bara að viðurkenna að mér leið nú bara hálf illa innan um þessa tvo stóru karlmenn sem í hverri holunni af fætur annari þjöppuðu mér nær afturendanum á ökumanninum og fékk svo um leið eitthvað á afturendann á mér.. Ég segi nú bara eins og Daði sagði..”Ég hef aldrei á ævinni verið eins nálægt tveimur karlmönnum á sama tíma”.. og þetta var ekki þægilegt!
Þegar á svæðið var komið var þar fullur veggur af vopnum. Maður gat svo valið um hvað maður vildi af spjaldi sem var á borðum eins og matseðill. Við ákváðum allavega að prófa A.K. 47 riffil og gæinn sagði okkur að fyrir auka 10 dollara gætum við skotið hænur. Og fyrir einhverja 100 dollara gæti maður sprengt belju með Basúku. Ekki hafði maður nú pening fyrir því. OG NEI ANDSKOTINN... Maður fer nú ekki að hafa það á samviskunni að hafa drepið hænu í Kambódíu. Ég reyndi því eins og ég gat að fá hann til að redda mér HANA Í STAÐINN. Þá gæti ég sko drepið í þúsunda tonna tali án þess að fá svo lítið sem vott af samviskubiti. Þessi helvíti eru búnir að vekja mann á ókristilegum tímum alla helvítis ferðina og eiga bara skilið að verða drepnir fyrir það!! Ekki vildi kallinn nú meina að hann gæti reddað okkur hönum en sagði að Daði ætti að skjóta hænu... og ég önd!! Jæja önd.. það var miklu betra!! Þeir sækja hænu-greyið og Daði byrjar svo með því að lauma einu og einu skoti úr byssunni. Hann var þarna með Rambo-bandið um hausinn og fýlaði sig greynilega mjög vel. Gaurinn sem var að aðstoða okkur setti svo á Automatic, þannig að nú hélt hann bara gikknum inni og þrumaði skotunum út um allt. Hann stein drap hænuna og það hefur örugglega tekið einhvern bónda heilu dagana að hreinsa kúlurnar úr henni áður en hann gæti notið sunnudags-steikarinnar!!
Jæja... Kallinn bað mig svo að bíða á meðan hann hljóp á markaðinn til að kaupa önd.. Hann bað um að borga smá fyrirfram svo hann gæti náð í hana og innan skamms kom hann svo aftur með “Andrés” í bandi. Batt svo greyið við staur og ég byrjaði svo að myrða. Ég verð nú að viðurkenna að hjartað í mér tók nokkur auka slög og svitinn í lófunum á mér var orðinn það mikill að ég hefði líklega getað leyft greyið öndinni að baða sig í lúkunum á mér!. Þegar Automatic-inu var svo skellt á kom þetta líka þvílika kikk.. Þarna stóð maður með tætara í höndunum, allt á fullu og borgaði fyrir að fá að drepa... Jebb, VIÐ FÖRUM SKO TIL HELVÍTIS... Það er víst orðið of seint að taka það til baka núna!!:(:(
Ég átti nú ekki mikinn pening þessa dagana (ekki frekar en flest aðra daga svo sem) og hætti því eftir þessa stórskotahríð. Daði hins vegar prófaði eina enn stærri byssu A.K. 59 eða eitthvað svoleiðis. Þetta var risa vélbyssa og þarna stóð hann og hristist með Stallone svipinn skakka og þrumaði hverju skotinu á fætur öðru í Kambódískan krakka af götunni sem hann borgaði 300 dollara fyrir fyrir að fá að drepa... Nei hvað haldiði að við séum?? Í þetta skiptið var það bara steindauð skot-skífa sem varð fyrir valinu. Sunnefa “smá-hjarta” þorði ekki einu sinni að vera nálægt og beið einhversstaðar út í rassgati á meðan vegna ótta við að Lukku-Láki missti stjórn á tækinu og slátraði öllu og öllum í 2 kílómetra radíus!! Þetta var nú samt ekki nóg fyrir drenginn þar sem nokkrum skotum var svo helypt af með K.59 (nú man ég bara ekkert hvað þær heita þessar byssur lengur) eða James Bond byssunni. við prófuðum hana öll og verð ég nú bara að viðurkenna það mér til mikillar undrunar að Jamselína Bondess A.K.A. Sunnefa Burgess stóð sig bara með einstakri prýði!!;)
Það er nú rétt að geta þess að um leið og þessu öllu var lokið fór Daði beint og skráði sig í herbúðir Osama Bin Laden og verður fluttur til Kulu-Suk til æfinga strax í byrjun febrúar!!
Áður en haldið var svo heim á leið voru teknar nokkrar vel valdnar ljósmyndir í jólasveina búningum hlaðin vopnum sem átti að senda á jólakorti en því miður náðum við ekki að redda því í tíma en þið ættuð þó að geta séð eitthvað að því inn á mynda-síðunni innan skamms!

Við rétt kíktum út á næturlífið í Pnom Penh sem er nú ekki frásögu færandi nema fyrir það að á þessum stað sem við fórum á, sem á að vera einn sá vinsælasti í borginni var bara ekkert nema miðaldra breskir, bandarískir og ástralskir karlmenn komnir saman og voru þeir allir að “hössla” einhverjar kambódískar smá-píjur. Svona án gríns voru flestar stelpnanna ekki mikið eldri en svona 15 ára og þetta er eitthvað sem maður væri alveg til í að sleppa að sjá!!!

Eftir nokkra daga í höfuðborg Kambódíu var kominn tími á skilnað... Ég og Sunnefa vorum nefnilega á leiðinni til Vietnam en Daði og Nir ætluðu aftur til Tælands. Við kvöddumst því með tárum einn morguninn og héldum svo áfram tvö eins og ferðin hafði byrjað. allt í einu byrjaði bara allt að ganga eins og í sögu... Aha, Lukku-Láki var ekki með, en það er nú aðra sögu að segja af þeim “Tveim-Fræknu” sem héldu til Tælands.. en komum betur að því á eftir!
Við Sunnefa tókum svo rútuna niður að landamærum Vietnam og þaðan beint upp í aðra til Ho Chi Minh City (Saigon). Þar fundum við okkur þetta fína gistiheimili og komum okkur vel fyrir. Við vorum þarna búin að ákveða að breyta miðanum okkar enn eina ferðina og sleppa því Indlandi þar sem okkur fannst bara ekki taka því að vera að fara til Indlands að ferðast í einhverjar 2 vikur, í staðinn var það loforð sett að sem fyrst myndum við bara koma okkur út aftur og taka þá góðann tíma á Indlandi... Það er eins gott að þú sért ekki búin að gleyma því Sunnefa mín!!;)
Við vorum á alveg frábærum tíma í Vietnam. Það voru í gangi einhverjir svokallaðir “Sea-Games.. og eru þetta svona Suð-Austur-Asíu leikar. Þarna keppast öll löndin á svæðinu í öllum íþróttagreinum og borgin var troðfull af fólki og stemmningu. Við byrjuðum á því að reyna að koma okkur niðrá Singapore-Airlines skrifstofu til að fá miðanum breytt en vorum send til baka og okkur sagt að fara næsta dag á aðra skrifstofu. Eldsnemma næsta morgun tókum okkur svo tvær af þesum skellinöðrum og létum skutla okkur út um alla borg og bý. Þarna sáum við bara alla borgina eins og hún leggur sig og vorum með okkar eigin drivera sem keyrðu okkur eins og vitleysingar allan tímann. Smá verslunarleiðangur fylgdi svo í kjölfarið þar sem þetta var nú að verða síðasti séns til að næla sér í eitthvað frá þessum stríðs-slóðum! Sunnefa kellingin var þarna komin með einhverja helvítis matar-eitrun eftir að hafa borðað einhverja djöfulsins lifur úti á götu í Kambódíu. Við sáum svo reyndar í bók þar sem varað var við því að éta þessa lifra-pylsu í Kambódíu... Alltaf gott að vera vitur eftirá!:(
Við náðum að breyta miðanum þannig að í staðinn fyrir að fara til Indlands þá fengum við flug aftur til Tælands... og þá var sko kátt í höllinni!
Það er því ekki margt hægt að segja um Vietnam þar sem við gátum því ekki eytt nærri eins miklum tíma þar eins og við hefðum verið til í en sögðum í staðinn að við myndum pottþétt fara þangað aftur enda um frábæran stað að ræða!

Það var þá bara ekkert um annað að ræða en að koma sér aftur til fyrirheitna landsins... TÆLAND!! Alveg einn sá besti staður sem við höfðum komið á og við vorum alveg að drepst úr spenningi og hugsuðum hvort við myndum ekki rekast á þá Daða og Nir bara strax í Bangkok næsta dag. Þarna komumst við að því að tælendingar eru líklega bara góðir í öllu sem þeir taka sér fyrir hendur og ekki sveik Thai-Airways okkur í þessu stutta flugi til Bangkok. Við vorum komin í loftið á undan áætlun.. ég meina, hversu oft gerist það? Og meiri að segja á þessu ör-stutta flugi var okkur gefin þessi líka flotta máltíð.. Svo er maður bara heppinn að fá kaffi-bolla og brjóstsykur í 6 tíma flugi með Icelandair!!

Þegar við vorum svo loks komin til Bangkok héldum við sko beint á heimaslóðir á Khao San Road. Við dunduðum okkur eitthvað þar fram á nóttu þar sem það er allaf nóg að skoða og gramsa þar. Við rákumst svo fyrir algjöra tilviljun á Nir næsta dag á internet-kaffi og ég hélt að maðurinn ætlaði að springa upp úr nærbuxunum þegar hann sá okkur honum brá svo mikið. Hann virtist nú vera nokkuð ánægður að sjá okkur aftur... Æi hvern er ég að plata.. Hann var bara feginn að fá hana Sunnefu sína aftur, honum hefði líklega verið nokk sama þó ég hefði verið hrifsaður í þrælkunar-vinnu út í sveit mitt á milli Kambódíu og Vietnam þar sem ég ynni hörðum höndum við að vefja vindla með hinum 7 ára krökkunum... en svona er lífið, maður hittir ekki alltaf!!
Af Daða var það að frétta að hann og Nir héldu saman frá Kambódíu til Tælands án vegabréfs-áritunar enda átti ekki að vera neitt mál að komast í gegn. Nir flaug auðvitað í gegn en Lukku-Láki... Neeee hann var sko sendur til baka! Hvað er það eiginlega með þennan mann?? Hann var nú fastur einn í Kambódíu og reyndi að ná í sendiráðið sem sendi hann alltaf eitthvert annað og skildi bara ekkert hvað eða hvar í andskotanum Ísland var. Við þrjú pöntuðum okkur svo miða með næstu rútu til Ko Phi Phi og sögðum Daða að við myndum hitta hann þar. Þetta er eyjan sem við vorum buin að eyða einhverjum tæpum 3 vikum á áður og þarna var sko gott að vera og jafnvel betra en það... Þetta er besti staður í öllum heiminum!!! Þarna áttum við svo margar frábærar stundir með gömlum sem nýjum vinum og alltaf getur maður sko skemmt sér jafn vel. Eftir nokkra daga var svo alveg að koma að heimferð og við vorum búin að panta miðann heim fyrir mörgum mánuðum síðan en enginn átti að fá að vita það. Við þurftum að fara frá Tælandi til Kuala-Lumpur og þaðan til London áður en við myndum halda heim á leið. Sunnefa þurfti að yfirgefa Tæland þremur dögum á undan mér þar sem hún ætlaði að fara yfir til Danmerkur til að hitta “far” sinn sem býr þar. Ég ætlaði því bara að vera eftir með Nir þar sem ekkert bólaði enn á Láka sem nú var búinn að vera fastur í Kambódíu í rúma viku. Sunnefa átti pantaðan bát um klukkan 7 um morguninn sem myndi koma henni til Phuket. Þar átti hún að fara upp á völl og í vél til Kuala-Lumpur. Vera svo þar í eina nótt og fara svo til Singapore og skipta um vel þar til London og svo þurfti hún að bíða þar á vellinum til að komast til Köben. Við fórum á smá skrall kvöldið áður (eins og þau nokkur á Phi Phi) og Sunnefa einhvernveginn vaknar aðeins of seint. Þetta líka flotta stress kom þá upp í mína að það var bara ekki nokkur leið að hafa hemil á henni. En upp í bát stökk hún og silgdi á brott úr lífi mínu!;) Þarna var hafinn okkar lengsti aðskilnaður í 10 mánuði.. í heila 3 daga!! Og djöfull átti ég nú eftir að sakna hennar elskunnar minnar!!:)
Sá ótrúlegi atburður átti sér stað um tveimur klukkutímum eftir að Sunnefa var farin og ég var nýbúinn að festa svefn aftur. Það var þá bara ruðst inn í herbergið hjá mér og ég dreginn á fætur.. Var þá ekki bara Láki kominn algjörlega óvænt og eftir aðeins 8 daga í útlegð.. sem tekur svona venjulega heppið fólk tæplega 1 dag að koma sér úr!!:) Já hann bara rétt missti af Sunnefu og þó svo hann viðurkenni það nú ekki ennþá, þá veit ég vel að hann var ekkert í Kambódíu allann þennan tíma... Hann var mjög líklega að elta okkur allann tímann og beið eftir að Sunnefa myndi láta sig hverfa... Og ég sem tók aldrei eftir því að hann þyldi hana ekki!!:) Nei henn er bara óheppinn strákurinn... vonandi verður því bara breytt!!;)

Jæja það voru því bara við strákarnir núna... Hmmmm hvað skal gera?? Já ekki vantaði nú fagrar meyjarnar á þennan stað frekar en fyrri daginn og við stóðum því bara eins og hálfvitar alla daga og gláptum og skiptumst á að þurrka slefið úr munnvikum hvers annars!! Eftir 3 daga var minn tími kominn á heimleið. Eins og síðast átti að taka loka kveldið með trompi og voru Tequila flöskur teknar upp og drykkjuleikir og staupkeppni spunnar af miklu kappi. Kannski ekki boðlegt þegar maður á að vera kominn upp í bát klukkan 7 morguninn eftir. Eftir gott kvöld á börunum sá ég það að það væri nú bara lang skynsamlegast að fara bara ekkert að sofa enda klukkan að verða 6 þegar við komum heim. Eftir að hafa setið í smá stund á svölunum (og svona okkar á milli var ölvun mín í algjöru hámarki) segir Daði allt í einu við mig: “Heyrðu Bogi, leggðu þig bara í smá stund og ég vek þig rétt fyrir 7... ég er hvort eð er ekkert þreyttur!” “Já er það” segi ég.. “Takk æðislega“.. Ber er hver að baki nema sér bróður eigi!! Á svona þremur og hálfri sekúndu er ég farinn að hrjóta. Það næsta sem ég veit er að aftur er ruðst inn í herbergi og aftur er það Daði og í þetta skipti öskrar snillingurinn: “BOGI.... KLUKKAN ER 10 !!!” NEEEIIIIIIII ANDSKOTINN!! Ég hafði þá misst af bátnum, mjög líklega fluginu til Kuala-Lumpur og þá hefði ég aldrei komist til London og hvað þá fengið nýjan flugmiða með Iceland-Express heim svona rétt fyrir jólin!! Mig langaði að fara að grenja á staðnum en hljóp í staðinn á ferðaskrifstofuna sem seldi mér miðann og það fyrsta sem þær sögðu þar var.. “Hvað ert þú enn að gera hér“??? Ég sagði þeim allt af létta og hún byrjaði að hringja fyrir mig upp á flugvöll til að reyna að fá þá til að hinkra eitthvað eftir mér þar. Hún tekur mig svo upp á herbergi og hjálpar mér með farangurinn og finnu bát fyrir mig. Daði var þarna líklega enn stressaðari en ég... En ég vona bara að hann hafi ekki orðið neitt hræddur.. þetta kemur fyrir bestu menn!!;)
Upp í bátinn stekk ég svo og eftir ferð í þessum spýtt-bát má ég nú bara þakka fyrir að vera ekki einhversstaðar á hafsbotni steindauður með bakpokann á bakinu. En það var enn sama sagan, á leiðinni hringdu kallarnir á bátnum fyrir mig upp á flugvöll til að segja að ég væri á leiðinni og sendu eftir bíl til að bíða eftir mér á bryggjuna. Þegar við komum á bryggjuna var ég nú bara gáttaður á því að þeir tóku mig bara ekki upp og hlupu með mig út í bíl í fanginu. þeir tóku allann farangurinn minn hentu honum inn í bíl og óskuðu mér góðs gengis. Bíllinn sem var einhver Volvo sport-týpa þrumaði svo göturnar á þessari líka þvíkíkri ferð á meðan bílstjórinn lá á flautunni til að fá forgang svona rétt eins og ég væri dauðvona. Á meðan var maðurinn í hinu framsætinu í símanum allan tímann að tala við flugvöllinn og segja að við værum alveg að koma. Það var svo tekið á móti mér a flugvellinum og mér grýtt framfyrir alla og beint út í vél. Þarna er ég kominn með pottþétta smigl aðferð þar sem þeir höfðu barasta engann tíma til að kíkja á töskurnar hjá mér og ef einhvern vantar heimabruggaðan tælenskan landa þá vitiði hvar hann er að finna!!!:):)
En svona án gríns þá er þetta eitthvað sem maður sér sko ekki hvar sem er.. Þvílík hjálpsemd í fólki og það voru gjörsamlega allir góðir við mig. Ég elska tælendinga og vona svo innilega að ég komist aftur til þeirra sem fyrst og geti þakkað fyrir mig!!!

Ég var nú lentur algjörlega ósofinn, illa lyktandi og andfúll í Kuala-Lumpur. Ég átti ekki krónu með gati fyrir gistingu og því bara ekki um annað að ræða en að reyna að festa smá svefn á flugvellinum. Úti var alveg steikjandi hiti og eyddi ég fyrstu klukkutímunum í að skoða mig um í kringum flugstöðina. Þegar líða fór á kvöldið og þreytan var farin að segja til sín, ætlaði ég að reyna að ná smá dúr. Haldiði að helvítis loftkælingin hafi ekki verið í botni í allri flugstöðinni og ekki séns að dotta einu sinni. Þarna lá ég á einhverjum bekk í einum stutterma bol og thai-buxum og var að krókna úr kulda.. það eina sem ég gat hugsað var: SHIT... hvernig á ég að lifa rúmlegan sólarhring af í London??
Ég gerði því ekki annað en að fara út út flugstöðinni á klukkutíma fresti um miðja nóttina til að hlýja mér. Í rauninni náði ég að dotta í svona 15-30 mínútur fyrir utan eða alveg þangað til einhver öryggisvörður bað mig að fara inn í snjóhúsið aftur. Þegar komið var að fluginu var ég búinn að sofa í um 3 og hálfan tíma síðustu 2 sólarhringa og nú átti að taka við klukkutíma flug til Singapore og svo 14 tímar þaðan til London.... Og ANDSKOTINN, ég get aldrei sofið í flugvélum!!

Það var svo ekki langt stoppið í Singapore þarsem einhver gæji stóð bara þar sem ég kom út úr rananum og tók mig beint upp í næstu vél Singapore-Airlines sem átti að flytja mig til Lundúna. Maður getur nú ekki kvartað yfir þessum flugum hjá þeim enda er þetta ekki talið vera eitt það besta flugfélag í heimi út af engu. Ég var nú heppin þar sem við vorum bara tveir með þrjú sæti, ég og mállausi maðurinn sem gaf ekki frá sér eitt aukatekið orð alla leiðina og var ég farinn að óttast um það á tímabila að ég hefði kannski drepið hann úr fýlunni af hárinu á mér!! En hann tók þó við matnum og svo framalega sem ég veit, þá gera dauðir það ekki! Þarna fékk maður bara matseðil í hendurnar og gat valið á milli rétta, auk þss að fá forrétt og eftirrétt... tala nú ekki um alla þá drykki sem maður gat bara í sig kyngt. Eins og ég óttaðist var ekki möguleiki að festa nokkurn svefn í þessari fljúgandi blokk en í staðinn horfði ég á mínar 4 glænýju bómyndir, 4 grín-þætti og varð heimsmeistari í öllum mögulegum tölvu leikjum.. ég myndi ekki einu sinni láta mér detta það í hug að bjóða mér í tölvu-mót flugvéla ef ég væri þið!;)

Að lokum var ég nú kominn til HELVÍTIS LUNDÚNA... Já helvítis London.. Ég hata London!! Þvílíkur andskotans, djöfulsins, helvítis (afsakið orðbragðið) drullu kuldi sem tók við mér þar!!:(
Ég byrjaði á því að koma mér á milli flugvalla. Ég þurfti að fara frá Heathrow yfir á Stansted og þetta var ekki nema svona 45 mínútna akstur. Fyrir þessa smá rútuferð rukka helvítis “Tjallarnir” mann um 20 pund. 20 pund... Fyrir þann pening hefði maður getað farið fram og til baka, fram og til baka, fram og til baka í gegnum allt Tæland og meiri að segja dottið vel í það fyrir afganginn... en ég býst nú við að það sé full seint í rassinn gripið núna!!
Jæja það var því ekkert annað að gera en að taka þessa blessaða rútu þó svo ég beið alltaf eftir því að grænlenska hundasleða-félagið kæmi þarna skautandi framhjá með einn af sínum V.I.P. sleðum og gæfi frænda sínum frítt far... en þeir voru víst allir á árlegri úlf-hunda sýningu í Nasaret!
Ég hélt svona í alvöru að útlimirnir á mér myndu detta af hver á fætur öðrum á meðan ég beið úti í frostinu eftir rútunni. Það væri laglegt að þurfa að láta fleygja sér upp i rútu í 14 bútum og svo gæti maður bara tékkað svona eins og eina löpp, 8 putta og 2 brjóst inn með farangrinum og þyrfti ekkert að hugsa um það meir..
Ég staulaðist inn á Stansted flugvöll (í heilu lagi) og leitaði mér að fínu svefnplássi. Öll góðu stæðin s.s. sófarnir voru löngu teknir svo ég hlammaði mér niður á þetta fína “Hótel” í flugstöðinni. Það var beint á móti apótekinu og með mér bjuggu þar eins og 10 aðrir. Flugvöllurinn var allur kjaft-fullur af fólki sem sat á gólfinu að drepast úr kulda og beið eftir því að vera kallaðir um borð morguninn eftir. Ískalt steingólfið var ekkert að gera neitt mjög góða hluti og sérstaklega ekki þegar maður var ekki með neitt til að klæðast. Ég átti ekki einu sinni síðerma peysu og á stutterma-bolnum skalf ég þarna á beinunum eins og fábjáni. Ég gerðist þó mjög sniðugur (að ég hélt) að ná í litla lakið mitt ofan í tösku sem ég var búinn að nota sem handklæði alla ferðina en komst þó flótlega að því að það var ekkert allt of vel lyktandi og kannski þess vegna sem stöðug fækkun varð á “Apótekara-Hótelinu”... eins gott að þeir rukkuðu ekki fyrir plássið þarna, mér yrði fleygt út á “nóinu“ fyrir að fæla alla viðskiptavinina burt!! Sumir voru nú sniðugari en aðrir.. einn náungi á móti mér var ofan í sínum greinilega MJÖG hlýja svefnpoka og lá hann bara í honum á brókunum með fötin við hlið sér. Ég var kominn með þessa fínu hernaðar-áætlun um að nappa öllum fötunum af honum um leið og hann festi svefn... Hann myndi ekkert taka eftir því og svo væri það bara mátulegt á hann þar sem hann var ekkert að deila þessum blessaða poka með okkur hinum sem vorum að detta í sundur af kulda! Gaurinn við hliðina á mér var heldur ekkert vitlaus.. Hann var í sínum þykka síða frakka, spilaði kapal í fartölvunni sinni og drakk Beck’s bjór.. Þessu ætlaði ég líka öllu að stela ef hann sofnaði þar sem ég hafði ekki einu sinni efni á að kaupa af honum sopa af þessum bjór! Ég sá mig alveg fyrir mér þarna liggjandi í svefnpokanum, spilandi tölvuleiki og drekkandi bjór... Það hefði verið alveg fullkomið svona rétt til að stytta sér aldurinn í kuldanum... Stundirnar Daníel, Stundirnar!!;) Svo myndi ég auðvita setja upp svona mont svip og hlæja innra með mér á meðan allir hinir væru að deyja!!
Ekki var það ein einasta sekúnda sem komst í svefn þessa nóttina og um morguninn þegar sólin kom upp, skreið ég út í reykingar-hornið þar sem sólin skein við gluggann, fékk smá sólarglætu á kroppinn, kveikti mér í og hlustaði á Sinfóníuhljómsveit Stansted flugvallar sem þarna var stödd til að spila undur fagra jóla tóna og koma lífi aftur í túrista-fíflin... Nú leið mér betur!!
Nú var bara að bíða eftir að Sunnefa lenti frá bauna-landi. Það var þó ekki fyrr en um miðjan daginn sem það átti að gerast og svo áttum við flug heim um níu leytið. Þessi litli svefn sem ég var búinn að festa síðustu 3 og hálfan sólarhring var farinn að segja til sín en ég var bara svo spenntur að hitta elskuna mína aftur að ég var ekkert að fara að sofna. Ég ætla rétt að vona að hún yfirgefi mig aldrei í HEILA 3 daga aftur!!!:):)
Á meðan ég beið við ranann eftir að hún gengi út samdi ég litla línu handa henni elskunni minni!!


“RISA-TAKK”

Við móttöku ranann ég eftir þér er að bíða,
en þessi blessaði tími er bara svo lengi að líða.
Á klukkuna ég stari og endalaust ég vona,
að tíminn nú fljúgi og út þú skautir mín samferða kona.

Hvort ég voni að þú fljótt komir, ég veit ekki hvað skal halda,
er ég hugsa til þess að við munum ei fljúga til annara landa.
Hvað sem ég reyni, þá er svo erfitt því að trúa,
að innan skamms munum við á heimaslóðir fljúga.

Hvernig get ég svo þakkað þér mitt allra besta ár sem nú er á enda...
....ég segi þér hversu mikið ég elska þig, þegar við heima munum lenda!!




Jæja.. út skreið hún svo og við drápum tímann fram að flugi. Það var ekkert smá skrýtið að heyra allt í einu fullt af íslenskum röddum allt í einu þegar við biðum eftir að tékka okkur inn. Við höfðum ekki hitt íslending í allri ferðinni nema þá þá sem við vorum búin að plana að hitta. Núna sá maður þá allt í einu allsstaðar... allir þessir háværustu á barnum voru greynilega íslenskir og einnig þeir sem hlupu um alla flugstöð til að ná síðustu verslunar-mínútunum þó svo það væri bara líklega ódýrara að gera það heima. Flugið heim var svo bara það fínasta og ég á nú eftir að nota þetta Express fyrirtæki mikið í framtíðinni... Hverjum er ekki sama um það hvort hann fái mat eða rokna þjónustu á rúmlega tveggja tíma flugi... ég bara spyr!!

Í fyrsta skipti í MJÖG langann tíma horfðu tollverðirnir á mig án þess svo lítið sem líta ofaní pokann minn og hleyptu okkur algjörlega óafskiptasömum í gegn... þó ég hafi bara aldrei litið eins villimannslega út!!;) Á flugstöðinni beið GunZo minn ástkæri vin og tók á móti okkur. Hann var eiginlega sá eini sem vissi að við vorum að koma heim að föður mínum undanskildum. Það var ekkert smá gaman að sjá hann þarna og eftir góð faðmlög og ástarjátningar var brunað í höfuðborg Suðurnesja... Grindavík. Þar læddumst við inn og komum liðinu á óvart. Ég held að mamma hafi ekki einu sinni fattað strax að ég væri kominn því það liðu nokkrar sekúndur áður en öskrin og lætin komu..:) Ég var svona búinn að plana það að reyna að sjokkera mömmu smávegis og ég held það hafi alveg tekist ágætlega þegar ég inn gekk með dredda, lokk í augabrúninni og með 4 ný tattoo. Sunnefa náði nú heldur betur að sjokka líka þar sem hún var komin með hár niðrá rassgat og fléttur.. Við vorum sem sagt alveg eins og villimaður og... strippari!!;):)

Já við vorum nú komin heim og alveg ótrúlega gaman að eyða fyrstu dögunum í að heimsækja og koma ástvinum sínum á óvart og þá sérstaklega svona rétt fyrir jól.
Síðan við komum heim er búið að vera svona eins og maður segir... smá djamm og svona!
Á þessum síðustu og hörðustu tímum atvinnuleysisins erum við nú bara að leyta okkur að vinnu og íbúð í Reykjavík... NEI VIÐ ERUM EKKI SAMAN.. Við getum bara greinilega ekki verið án hvors annars!!:):) Þannig ef einhver hefur vinnu.. já eða íbúð fyrir litla fitu-bollu með dread-locks og litla súkkulaði-ljósku þá vitiði það allavega að við erum laus!!:)

Við erum að vinna í því að uppfæra myndasíðuna, þannig að innan skamms verður hægt að sjá myndir frá hverjum stað úr ferðinni... endilega skoðiði fallega og fræga fólkið!!


Við viljum að lokum bara þakka ykkur öllum fyrir að hafa verið með okkur í þessa 10 mánuði... Takk fyrir að skoða þetta rugl sem hefur verið ritað á þennan “Maur“... Seint mun ég skilja hvernig þið nenntuð að lesa þessa vitleysu... en TAKK!!

Öllu frábæra fólkinu sem við hittum á leiðinni, Guy, Birna, Lára-Mamma, Hemmi, Maggi og Ingvar TAKK æðislega fyrir frábæra tíma, gleði og hamingju.
Ekki má svo gleyma öllum hinum útlendingunum sem skilja auðvitað ekkert í því sem ég er að skrifa hérna... Takk samt!!:):)

Reynir Daði.. Minn elskulegi óheppni bróðir sem ætti að vera fastur einhversstaðar í Indlandi núna. Takk Takk Takk Takk fyrir frábæra 3 mánuði með þér, ég var virkilega ánægður að þú skildir hafa komið og hitt okkur... Við áttum saman frábæra tíma... Þú ert æðislegur!! Ó já, eitt enn..... Farðu svo að drulla þér heim drengur!!;);)

Sunnefa Burgess.... Úff, hvað get ég sagt?? Þú hefur gert þetta ár að því eftirminnilegasta í lífi mínu. Ég get ekki ímyndað mér að það sé hægt að hugsa sér betri ferðafélaga.
Elska þig út af lífinu!!!:):):)

TAKK FYRIR....


“THE TIME OF MY LIFE”!!!!



Takk fyrir mig...
kveðja,


HERMAURINN




her // 5:58 e.h.

______________________

mánudagur, janúar 12, 2004:

Heyriði... sögulokin eru bara á leiðinni. Þetta er bara svo ógeðslega mikið og eg hef svo rosalega mikið að gera í atvinnuleysinu.... Þetta fer allt að koma!!!!!;)
her // 10:39 f.h.

______________________


This site is powered by Blogger because Blogger rocks!









''RUGL UM BULL''

Archives


Gestabok Hermaura



sendu mer e-mail


The WeatherPixie
myndir